नसम्झ ............

कुनै दिन को त्यो प्रहरलाई नसम्झ !
तिम्रो र मेरो त्यो अन्तिम रहरलाई नसम्झ !
अब केनै रह्यो र बाँकी तिम्रो र मेरो नाता सम्बन्धको ,
भो नचाहिने यो पोखरा सहरलाई नसम्झ !
मरी सकेको मान्छे हुं म फेरी मार्न खोज्यौ किन ?
अमृत भनी दियको त्यो जहरलाई नसम्झ !
गर्व गर्न छाड अब कामुक तिम्रो शारीरको ,
जाम'न भनी लगाएको कहरलाई नसम्झ !
तिमीले मलाई राम्रो संग चीनीसके भनछ्यौ अरे ,
मलाई चीनीसके भन्ने ठहरलाई नसम्झ !
कुनै दिन को त्यो प्रहरलाई नसम्झ !!!

चेत "प्रतिभा"
२०६६/१०/११

गजल

जान लाग्यो बैंश मेरो चकचक गर्दा गर्दै
बिग्रीसक्यो सारा कुरा थकथक गर्दा गर्दै
जे पनि त हुन सक्छ तिमी र म एक्लै हुंदा
बिच्चइ दिलको ढोका मैले ढकढक गर्दा गर्दै
लुकाएकै राम्रो हुन्छ बैंश को त्यों तिम्रो पोको
अडकले बोल्नै छाडे बकबक गर्दा गर्दै

डाली माथि ....!!!!

भमरा त्यसै बस्छ कहा फुलफुलेको डाली माथि,
किन माया बस्यो मेरो बिना रूप की काली माथि !
साच्ची म त देखना साथै एकोहोरिए आज किन ,
अरु कुनै केटी होइन आफ्नै दाइ की साली माथि !
उसले पनी तेस्तै भन्थी, म पनि त राम्री छैन ,
के देखेर बस्न खोजी बगैचा को माली माथि !
कहिले कही त मन पनि तेस्तै बहकीदो रहेछ ,
गोजी माथी हात हाली पैसै न'भा खालीमाथि !!!

मलाईनै पर्खन्छ्यौ रे

किन तिमी हिजो आज सबै संग झर्किन्छ्यौ रे !
सुन्छु अचेल लुकी लुकी म तीर नै फर्किन्छ्यौ रे !
यसो किन गर्छ्यौ भन सन्चो नभएर हो की ?
साँची हो त तिमी अचेल सानै स्वरमा थर्किन्छ्यौ रे !
पढने लेखन समयमा के भयो त तिमी लाई ,
आफ्नै साथी-संगी सित दिक्क मान्दै तर्किन्छ्यौ रे !
केही पनि छैन ममा किन यस्तो गर्छ्यौ सानु ,
मेरो बाटो हेर्दै तिमी मलाई नै पर्खिन्छ्यौ रे !!
किन तिमी हिजो आज सबै संग झर्किन्छ्यौ रे !!!

झल्क्यो जिन्दगानी

हेर पानी जस्तै छल्क्यो जिन्दगानी !
एकान्तमा रुन आजकल पल्क्यो जिन्दगानी !
अंह आँशु झार्दीन , भनी मुटु बाँधे पनि ,
भग्नावशेष भै अनायासै बल्क्यो जिन्दगानी !
आफु भन्दा माया गर्थे , साथी भेट्दा मैले ,
लावारिस बनी पीड़ा संग सल्क्यो जिन्दगानी !
कति गाँउ न्याउली बनी, बिरहको भाका,
आँशु पिउदा पिंउदै मेरो ढल्क्यो गिन्दगानी !
के नै रैछ र जिन्दगानी , आखिर चोटइ चोट मात्र ,
सपनी बनी आँखाभरी झल्क्यो जिन्दगानी !!!