हेरी रहे एकोहोरो पराई संग हास्दै थियौं
झर्न थाल्यो आँशु मेरो अन्तै साइनो गास्दै थियौ ।
तिम्रै बिन्ती स्वुकर्दथे सैयौ जंघार संगै तरौ
अनयसै बिना निम्तो पराई सिंदूर टास्दै थियौ ।
मान्छे नै हो भूल भय क्षमा त पाउनु पर्ने
थाहै नदीइ चोखो नाता आबेसैमा नास्दै थियौ ।
आज मैले चोट पाय अर्काले नि पाउन सक्छ
के थाहा पराईको नि मेरो जस्तै जीवन तिम्ले नास्दै थियौ !!!!
"प्रतिभा"


No comments:
Post a Comment