नेपालको राजनीती र त्यों दिन .......

२०६६ बैशाख २० गतेको कुरा हो म "मणि हराएको सर्प " झै भएको थिए त्यसै बखत घुम्दै - घुम्दै म पोखरा को बीपी चौकमा पुगे मलाई लगी रहेको थियो मेरा आँखामा धमिलो पर्दा लागी रहेको छ । मैले कल्पना सम्म पनि गर्न सकिन म आज के देख्दै छु ? झिमझिम पानी परिरहेको थियो जती बादल आकाश मा लागी रहेको थियो त्यति नै बादल मेरो आँखामा लागी रहेको थियो । म आफै आश्चार्य मा परेको थिएकी मेरा आँखा आज किन टोलाइ रहेका छन ? म आज किन प्रष्ट देख्न सकिरहेको छैन ? पानी परिरहेको कारण म बीपी चौकको छेउको एउटा पसल को आड्मा बसिरहेको थिए । कता बाट एक जना दाई आउनु भयो र भन्नु भयो भाई के छ ? म दाई को आवाजले सपना बाट एक्कासी ब्युझिए झै भए । भाई क्षमा गर है मैले तिमीलाई असर पुर्याए दाई ले भन्नु भयो । हैनहैन मैले भने । सन्चोबिसन्चो र हालखबर सोध्न नपाऊदै मैले सोधे दाई त्यों बीपी को हातमा के छ ? दाईले मलाई भन्नु भयो तिमी होस मा त छौ ? म केही बोलिन कत्रो आशा बोकर दाई लाई सोधेको त उल्टो मलाई पो ! दाई को त्यों भनाइ ले मलाई अमिलो बनायो र फेरी दाई लाई अर्को प्रश् न सोध्ने हिम्मत गरिन चुपचाप लगेर बसीरहे । म फेरी अक्मकिए के साच्चै त्यों चार तारालाई मैले हसियाहतौडा देखेको छु ? के साच्चै मेरो आँखाले फेल खायो ? यो यत्रो पोखराको मानिसले यो देखेको छैन ? यो यत्रो पोखरामा कांग्रेस कोही छैन ? मेरो मन मा अनेकानेक प्रश् न माथि प्रश् न खपटीन थाले सान्त्वनाको लामो स्वास तान्दै यो गणतन्त्रको कमाल हो मैले मनमनै भने । यसै गरी प्रश् न अनि उत्तर, प्रश् न अनि उत्तर गर्दा गर्दै आदा घन्टा जती भएछ दाई को र मेरो बोलचाल पनि नभएको । दाई आफै आत्तिएर भाई फेरी तिमीलाई के भयो ? यस पाली पनि म केही बोलिन । मैले फेरी आफै लाई प्रश् न गरे बोल न बोल लाटा ! तेरो आँखा त ठीक छैन ? मुख त छ नि ? होइन होइन नबोल तेरो आँखा नै ठीक छैन त कसरी बोल्छस ? आँखाले देखेको कुरा न हो बोल्ने, फेरी अहिले अर्को देखेको कुरा बोलिस भने त पागल नै हुन्छस । यस्तै यस्तै मनमा प्रतिप्रश् न भए कै बेला अर्को केलर भन्ने दाई आउनुभयो र भन्नु भयो हाई दुबै लाई मेरो नमस्कार ! त्यति बेला त मैले नमस्कार फर्काएछु क्यारे ! हामी हात मिलाएर फेरी त्यही कुराको पाटोमा फर्कियौ मैले बोलिन दाई भन्नु भयो केलर जी यो भाईले आज ठीककुरा देख्न सकेको छैन सायद तपाईलाई पनि चिनिनकी के हो ! दाई को भनाई थियो । म आत्तिए साँचीकै आज अब मलाई यी दुई ले पागलनै बनाउने भए ! त्यसै बखत म आफ्नै सुरमा झोला खोले र क्यामरा झिकी त्यों हसियाहतौडा वा चारतारा छुट्याउन को लागी कयद गरे । मन मा सोचे साँझ मा घर गएर होस खुलेमा छुट्याउनु पर्ला । मैले बीपी लाई कयद गरेको देखेर केलर दाईले बीपी लाई नै हेर्नु भयो । खै पहिलो दाई को नाम मलाई याद थिएन उहाले भन्नु भयो केलर जी यो भाईले मलाई सोध्छ , बीपी को हातमा के छ ? केलर दाई केहि नबोली टम्म मिलेका दाँत देखाउदै हास्नु मात्रै भयो । म अझै अलमल मा परे । दाई मलाई प्रष्ट परीदिनुस की म राजनीति त्यति बुझेको छैन, बीपी कुन पार्टी को मान्छे हुन र बीपी को हात मा के छ ? दुबैलाई संगै प्रश् न तेर्स्याए दुबैले एकै स्वर मा भन्नु भयो उनी कुन पार्टी को मान्छे हुन भन्ने प्रश् न कुनै बरिष्ट नेता लाई गर्नु हामी लाई यती मात्र थाहा छ बीपी को हात मा हसीया हतौडा छ । म झस्किए मैले ठीक देखेको रहेछु । आकाश छर्लन्ग भयो परीरहेको पानी रोकियो सूर्यको सुन्तला रंग ले जमिनमा स्पर्श गर्न सफल भयो मेरो आँखा बादल पनी छर्लन्ग भयो । हामी तिनै भाई आ-आफ्नो बाटो लग्यौ ।