तिमीबाहेक यो मन कतै सर्दै सरेन !
यो मुटुमा तिम्रो माया मर्दै मरेन!!!
अझै तिमीलाई पर्खिरहेछु भेटीन्छ्यौ की भन्दै,
थोपा आँशु झार्ण खोजे झर्दै झरेन !!!
तिमीबाहेक यो मन कतै सर्दै सरेन !!!
बिछोडको मजबुरी सहज लाग्न थाल्यो
तिमीसँगको यो दूरी सहज लाग्न थाल्यो ।
बिझाउन्न आजकाल तिखो काँडा मलाई,
घाँटीमा धारिलो छुरी सहज लाग्न थाल्यो ।
उडेर गए सबै मेरा इच्छा र चाहना,
आँधी-तुफान अनि हुरी सहज लाग्न थाल्यो ।
तिरेकै छु आजसम्म पाएको केही छैन,
जीवनभरिको यो दस्तुरी सहज लाग्न थाल्यो ।
ब्युझन्छौ रे तिमी अचेल बिरालिको चालमा पनि
पौडीन्छौ रे तिमी अचेल सुनामी त्यो छालमा पनि !!
मायाको त्यो बिरुवालाई रोप्न जाँदा खेरी,
हिमालमा नै बस्छौ अरे च्यातिएको पालमा पनि !
म संग त भन्थ्यौ पहिले नत कला नत गला,
नाच्छौ अनि गाउछौ अरे नयाँनयाँ तालमा पनि !
पहरेदार द्वार पालेलाई छेक्न सक्छौ भने,
तिम्रो माया बाँधी राख्छु तरवार र त्यो ढालमा पनि !
भन्न मात्र सजिलो छ गर्न कति गाहरो ,
स्वर मा सुर मिलाऊला म नयाँ नयाँ तालमा पनि !!!
जाली रै'छ माकुरोले जाल बुन्ला जस्तो लाग्यो!
नबोलेनी मन भित्रको कुरो सुन्ला जस्तो लाग्यो !!
अहिले सम्म मलाई उसले बैगुनी छौ भन्या छैन,
मेरा बैगुन लाई गुनै गुनले गुन्ला जस्तो लाग्यो !
कहिले छैन एक नासको मन सधै छिया छिया ,
टुक्रीएको मन लाई पनि तुन्ला जस्तो लाग्यो !
बरालिने मेरो मन बतासले उडाई लग्यो,
च्याप्प छोपी आफै भित्र थुन्ला जस्तो लाग्यो !!!
आनन्द भट्टराई "नन्दु "
आज कृष्णाष्टमी , जुलुस निक्लिने छन , सभा समारोह हुनेछन, हुनुपर्छ तर कतिलाई यो बिदा कटाउन गारो भएर बार मा पार्टी खुलाउने छन ।
श्रावण महिना को सुरुवात संगै हिन्दु धर्मावलम्बी हरु हर्ष र उल्लासका साथ बन्धनमा बांधिने तयारीमा हुन्छन् । रंगी बिरंगी राखी हरु ले बजार सजीएको हुन्छ । ब्राहमण हरु धागों को ब्यबस्था गर्न तल्लीन हुन्छन् । आफ्नो क्षमता अनुसार सुंदर राखी ले आफ्ना दाजू भाई को हात शजाउने मनासाए बोकेका दीदी बहिनिहरू को बजारमा चहल पहल हुन्छ । ब्यावासयिहरू रक्षा बन्धन को मौकामा ग्राहकहरू लाई आकर्षित गर्ने होडमा हुन्छन् । यसरी रक्षा- बन्धन पर्वले समाजलाई प्रभावित पारेको हुन्छ ।
प्रत्यक वर्ष श्रावाण शुक्ल पक्क्षको पुर्णिमाको दिन मनाइने यो पर्व हिन्दुहरुका लागी मात्र नभै सम्पुर्ण मानव जातिकै लागी महत्वपूर्ण पर्व हो । किनकी बिश्वो रक्षक परमपिता परमात्माले सम्पुर्ण मानव लाई जुन ईश्वरीय मर्यादाको सच्चा सुत्रमा बांधी पबित्रताको प्रतिज्ञा गराएर जीवनलाई श्रेष्ठ तथा समाजलाई मर्यादित एबं मूल्यनिष्ठ बनाउनु हुन्छ त्यसैको यादगार दिवस हो यो रक्षा - वन्धन पर्व । यस पर्व लाई तोड़क तथा पुण्य प्रदायक पर्व पनि भनिन्छ ।
जनै पुर्णिमाको दिन मुलरुपमा ब्राहमणहरु द्वारा मन्त्र उच्चारण गर्दै यजमानहरुलाई पवित्रता को सुचक धागों बांधेर उनिहरुको जिवनमा बिभिन्न किसिमका अशुभता, दरिद्रता, भाग्य हीनता र असुरक्षा लाई समाप्त गर्ने प्रयास गरिन्छ । तर वास्तवमा रक्षा - बंधनको एक दिनमा ब्राहमणले आशीष वाचन द्वारा यजमानहरुको सारा जीवन नै सुखी, शान्त र समृद्द बनाउन संभव होला त ?
पौराणिक कथा अनुसार दैत्य र देवताहरुको युद्दमा इन्द्र देव जब आसुरी शक्ति बाट परास्त भई आफ्नो दैवी राज्य गुमाएर बसेका थिए तब उनकी पतनी इंद्रायणी ईश्वरलाई साक्षी राखी पवित्रता र आध्यात्मिक शक्तिको प्रतिक राखी बांधेकी थीइन । फलस्वरूप इन्द्राले आसुरी शक्तिलाई दमन गरेर आफ्नो राज्य भाग्य र सम्पति प्राप्त गर्न सफल भयका थिय । ईन्द्रयानिले आफ्ना पति ईन्द्र लाई राखी बाँधेको उल्लेखबाट यही सिद्द हुन्छ की रक्षा-बन्धन पर्व न केवल भाईबहिनी, ब्राहमण यजमान संग नै सम्बंधित छ । परन्तु यो महान परम पवित्र पर्व पति र पतनिलाई पवित्रतारूपी श्रेष्ठ गुण सुत्रमा बांधेर गृहस्थ जिवनमा सफलता र ऐश्वर्य दिलाऊन समर्थ छ ।
रक्षा - बंधनको शाब्दिक अर्थलाई हेर्दा रक्षा भनेको संरक्षण वा सम्भाल गर्नु , कुनै कुरा जोगाएर रखनु हो भने बन्धन शब्दको अर्थ कुनै समझौता वा प्रतिज्ञामा सामेल हुनु हो । पवित्रता लाई जोगाएर रखन वा रक्षा गर्न कुनै विशेष प्रकारको प्रतिज्ञा गर्नु वा संकल्पबद्द हुनु रक्षा - बन्धन को संदेश हो । हामीले आफ्ना कर्मलाई पवित्र , श्रेष्ठ तथा दिब्य बनाएर स्व तथा विश्वको रक्षा गर्ने बन्धन हो यो रक्षा - बन्धन ।
तिमीले मलाई राम्री हुदा भेटयौ र त गल्ती भयो
पहिलो पटक लेख्या पत्र मेटयौ र त गल्ती भयो
संगै मर्ने संगै जिउने बाचाकसम खाईएकै हो , अहिले फेरी
मन मुटु मा छुरी रेटयौ र त गल्ती भयो
तिमीले मलाई राम्री हुदा भेटयौ र त गल्ती भयो ॥।
शिशिर सकेर बसन्त आयो
आहा ! रानी बन पलुवा पलायो
हेर कोइलिको मधुर स्वर
आयु घटेछ यो मन बहलायो
पानी पधेरा धाराहरुमा
रंगी बिरंगी बत्ती बलायो
बिचित्र रूप अनेक रंग
बेमौसममा जुनार फलायो
टिप्न सजिलो खानै नसजिलो
ब्यर्थै सुकेको घाऊ चलायो !!!
कुनै एक ठाउ को बार मा छु । अगाडी क्यान बिएर छ । समय बिताउने सुरमा छु । त्यसैले बियर रित्याईहल्दैन । बरु कचौराको मकै मुठयाउछु र चपाउछु । रिमिक्स गीत सुनी रहेको छु ।
अगाडिको कुर्सिमा सानो जिउडालकी राम्री केटी देख्छु । शान्त कतै हेरिरहेकी उसको आँखा केही समय मै ममा पर्छ । म हटाउछु । फेरी हेर्छु । ऊ पनि त्यसै गर्छे । अलिपछि मैले हेरिरहे, उसले पनि । ऊ मुस्काउन थाली, अनि म पनी । मिलेको अनुहार छ जिन्स पाइनट र टीसर्ट लगाएकी छे ।
यो अग्लो होटल को बार मा आउने कुनै प्लान थिएन । यो यती राम्री केटी भेटिंछे भन्ने पनी कुनै पत्तो थिएन । दिन भरिको घूमघाम पछि बेलुका अल्ली छिट्टै होटल फर्किएका थियौ । भोली त काठमांडू फर्किनु थियो । चुपचाप होटलमै कोच्चीइने धैर्य म माँ भएन । घुम्न निस्किय तर ठुलो आधी संगै पानी दर्कियो । दगुर्दै फर्किए । ९ मात्र बजेको छ , अब के गर्ने ? स्विमिंग गर्न जाऊँ भने पनि यो नौलो ठाऊँमा के गर्ने संजोकले स्विमिंग पूल बन्द रहेछ । मथिल्नो तलामा बार रहेछ अब कता जानु ? 'गो फर डांस ' सुरिलो स्वर कानमा गुन्जिन्छ आवाज नजिकै बाट आएको रहेछ । ऊ मलाई नाच्न आग्रह गर्छे । म सके सम्म पुरै शरीर बटार्छु । हल्लाले सुन्न धेरै ध्यान दिनु परेको छ । ऊ नजिक आउछे , कानै टोकौलाझै गरेर मुख बढ़ाउछे र भन्छे, 'जाने होइन ? नाच्न !' ' कृपया यो गीत मा होइन ' म टार्न खोज्छु । ऊ मान्ने भय पो ! मेरो हात तान्न थाल्छे । अगाडी अली कति खाली ठाऊ छ । नाच्ने कोही छैन । सबै शान्त भएर गीत सुनी रहेका छन । म मात्रै नाच्नु ? तर उसको ढीपि मायालाग्दो छ । नाइ भन्न सक्दैन, नाच्न पनी सक्दैन । 'अर्को गीत त बजोस' म उसलाई यसै भनेर टारिरहन्छु । ऊ आजित भएर जान्छे । अब नया गीत पनी बज्न थालेको छ , ऊ फेरी आउदिन भन्नेमा म ढुक्क छु । 'एक्सक्युज मी', पछाडीबाट कसैले कोटयाउछ । उ फेरी आइछ ! 'न्यू संग ! लेट्स डान्स', उ मलाई तान्नै पो थाल्छे । मेरो अटेरिपन यही नेरै हार्छ । बच्चालाई झै उ मलाई डोरयाउछे । मलाई राम्रो संग नाच्न आउदैन । उ मेरो औला समाएर घुम्छे । दुबै हात अठयाएर नाच्ने ताल देखाउछे , म पछयाउछु । अब बिस्तारै रमाइलो लाग्न थालेको छ । पुरै गीत मा ऊ छाड़दिन । गीत सकिए पछि म टेबल तिरै फर्किन्छु । ऊ पनी आउछे ।
उसको नाम रोज अरे !
'गुलाब जस्तै छौ, धेरै राम्री ।'
म फुर्क्याउछु ।
उ हास्छे । हात बेपरवाह मेरो जिउमा राख्छे । अब हामी खुल्न थालेका छौ । उसको घर पोखरामै रहेछ । प्लस टु पढ़छु भन्थी । बिहान कलेज बेलुका बारको जागीरे यो फरासिली संग म धेरै कुरा गर्न चाहान्छु । तर उ हात समत्दै टेबल मै नाच्दै छे । म पनी बेलाबेलामा टेबल डांस गरिदिन्छु । उ नजिक तान्छे ।
बार बन्द हुने बेला भाएछ । वेइटर हरु कुदाकुद गरिरहेका थिए । एउटा मेरो टेबल मा पनी आइपुग्यो र उसले बिल थमायो । केटी लाई बिएर सकिएको गिलास लैजाने संकेत गर्यो ।
'छिटो, छिटो' भन्छ, 'अब बन्द हुन्छ ।' दुई क्यान बिएर को १ हजार ८० बिल छ । म संग त्यति पैसा छैन । कुराकानी सकिएको छैन तर सक्न बाध्य हुन्छु हल्ला एसरी बढ्छ की हामी एक अर्काले भनेको केही सुनी रहेका छैनऊ ठेगाना टिप्ने चीज केही पनी छैन । घडी हेर्छु त १२ नाघी सकेको छ ।तल गएर खाना खानैछ । तर यो कुरो निश्चित छ की उ संग को अपूरो कुराकानी ले खाना पछि पनी म भोक्कै हुनेछु । 'नाइस टु मीट यू' हात मिलाउदै जोडले भन्छु । ऊ आफु पनी धेरै खुसी भएको भन्दै दुबै हातले बेस्सरी समात्छे । उसको अनुहार मलिन छ । बेस्सरी समातेका उसका हात बिस्तारै लूला हुन्छन् । हामी छुट्टीनु पर्छ, म हिडछु । ऊ भित्रै छे । ढोकामा पुगेर फर्किन्छु, उ लगातार हेरिरहन्छे ।
बाई बाई म हात हल्लाउछु, ऊ पनी तेसै गर्छे । म त बाहिर निस्किने ढोका छेकेर उभिरहेको रहेछु निस्किन नपाएका हरुको लाइन लागी सकेछ । गार्ड ले 'एक्सक्यूज' भन्दै अगाडी बडन भने पछि पो झसंग हुन्छु । बिदेशी आधी यहाँ पनी आई पुगेछ यो मेरो गाऊंमा पनी पुग्ने छ .
म संग को अटूट साथ आबेसैमा तोड़यौ तिमीले
अर्कैसंग लगन्गांठो आज किन जोड़यौ तिमीले ।
मैले दिने माया माथि के को कमी के दोष थियो र ?
यो मुटुमा छुरी हानी पराई घुम्टो ओड़यौ तिमीले ॥
शुरू देखि अन्त्य सम्म सहयात्री बन्छु भन्थ्यौ,
हिड्दा हिड्दै बिच बाटोमै दाहिने हात छोड़यौ तिमीले ॥।
अबसर बादी रैछौ तिमी धोकाको खेल खेल्यौ आज
मुटु मेरो चिराचिरा पारेरनै फोड़यौ तिमीले ॥ ॥
यस्तै छु म, बेहाल छु म, तिम्रै यादमा बाची रा'छु
सहाराको पाइला फेरी अर्कै मोड़मा मोड़यौ तिमीले ॥ ॥ ।
म संग को अटूट साथ आबेसैमा तोड़यौ तिमीले
अर्कैसंग लगन्गांठो आज किन जोड़यौ तिमील
आत्मै देखि भन्नु पर्दा अटूट साथ छोड़यौ तिमीले
सी बी 'प्रतिभा'
कस्तो होला नयाँ बिऊ जमाएर हेर्नु
बसन्तको बिहानीमा घमाएर हेर्नु
गणतन्त्र नेपालले तपाईलाई रोज्यो भट्टराई ज्यूँ
देशको नयाँ चांवी तपाई समाएर हेर्नु !!
यतै आउ घुम्नलाई दौडी खेलौला
साँझ परेछी म सग्संगई कौडी खेलौला
जति खेलेनी गर्मी हुन्न आउ तिमी
फेवा तालमा धित मरुन्जेल पौडी खेलौला !!
२०६६ बैशाख २० गतेको कुरा हो म "मणि हराएको सर्प " झै भएको थिए त्यसै बखत घुम्दै - घुम्दै म पोखरा को बीपी चौकमा पुगे मलाई लगी रहेको थियो मेरा आँखामा धमिलो पर्दा लागी रहेको छ । मैले कल्पना सम्म पनि गर्न सकिन म आज के देख्दै छु ? झिमझिम पानी परिरहेको थियो जती बादल आकाश मा लागी रहेको थियो त्यति नै बादल मेरो आँखामा लागी रहेको थियो । म आफै आश्चार्य मा परेको थिएकी मेरा आँखा आज किन टोलाइ रहेका छन ? म आज किन प्रष्ट देख्न सकिरहेको छैन ? पानी परिरहेको कारण म बीपी चौकको छेउको एउटा पसल को आड्मा बसिरहेको थिए । कता बाट एक जना दाई आउनु भयो र भन्नु भयो भाई के छ ? म दाई को आवाजले सपना बाट एक्कासी ब्युझिए झै भए । भाई क्षमा गर है मैले तिमीलाई असर पुर्याए दाई ले भन्नु भयो । हैनहैन मैले भने । सन्चोबिसन्चो र हालखबर सोध्न नपाऊदै मैले सोधे दाई त्यों बीपी को हातमा के छ ? दाईले मलाई भन्नु भयो तिमी होस मा त छौ ? म केही बोलिन कत्रो आशा बोकर दाई लाई सोधेको त उल्टो मलाई पो ! दाई को त्यों भनाइ ले मलाई अमिलो बनायो र फेरी दाई लाई अर्को प्रश् न सोध्ने हिम्मत गरिन चुपचाप लगेर बसीरहे । म फेरी अक्मकिए के साच्चै त्यों चार तारालाई मैले हसियाहतौडा देखेको छु ? के साच्चै मेरो आँखाले फेल खायो ? यो यत्रो पोखराको मानिसले यो देखेको छैन ? यो यत्रो पोखरामा कांग्रेस कोही छैन ? मेरो मन मा अनेकानेक प्रश् न माथि प्रश् न खपटीन थाले सान्त्वनाको लामो स्वास तान्दै यो गणतन्त्रको कमाल हो मैले मनमनै भने । यसै गरी प्रश् न अनि उत्तर, प्रश् न अनि उत्तर गर्दा गर्दै आदा घन्टा जती भएछ दाई को र मेरो बोलचाल पनि नभएको । दाई आफै आत्तिएर भाई फेरी तिमीलाई के भयो ? यस पाली पनि म केही बोलिन । मैले फेरी आफै लाई प्रश् न गरे बोल न बोल लाटा ! तेरो आँखा त ठीक छैन ? मुख त छ नि ? होइन होइन नबोल तेरो आँखा नै ठीक छैन त कसरी बोल्छस ? आँखाले देखेको कुरा न हो बोल्ने, फेरी अहिले अर्को देखेको कुरा बोलिस भने त पागल नै हुन्छस । यस्तै यस्तै मनमा प्रतिप्रश् न भए कै बेला अर्को केलर भन्ने दाई आउनुभयो र भन्नु भयो हाई दुबै लाई मेरो नमस्कार ! त्यति बेला त मैले नमस्कार फर्काएछु क्यारे ! हामी हात मिलाएर फेरी त्यही कुराको पाटोमा फर्कियौ मैले बोलिन दाई भन्नु भयो केलर जी यो भाईले आज ठीककुरा देख्न सकेको छैन सायद तपाईलाई पनि चिनिनकी के हो ! दाई को भनाई थियो । म आत्तिए साँचीकै आज अब मलाई यी दुई ले पागलनै बनाउने भए ! त्यसै बखत म आफ्नै सुरमा झोला खोले र क्यामरा झिकी त्यों हसियाहतौडा वा चारतारा छुट्याउन को लागी कयद गरे । मन मा सोचे साँझ मा घर गएर होस खुलेमा छुट्याउनु पर्ला । मैले बीपी लाई कयद गरेको देखेर केलर दाईले बीपी लाई नै हेर्नु भयो । खै पहिलो दाई को नाम मलाई याद थिएन उहाले भन्नु भयो केलर जी यो भाईले मलाई सोध्छ , बीपी को हातमा के छ ? केलर दाई केहि नबोली टम्म मिलेका दाँत देखाउदै हास्नु मात्रै भयो । म अझै अलमल मा परे । दाई मलाई प्रष्ट परीदिनुस की म राजनीति त्यति बुझेको छैन, बीपी कुन पार्टी को मान्छे हुन र बीपी को हात मा के छ ? दुबैलाई संगै प्रश् न तेर्स्याए दुबैले एकै स्वर मा भन्नु भयो उनी कुन पार्टी को मान्छे हुन भन्ने प्रश् न कुनै बरिष्ट नेता लाई गर्नु हामी लाई यती मात्र थाहा छ बीपी को हात मा हसीया हतौडा छ । म झस्किए मैले ठीक देखेको रहेछु । आकाश छर्लन्ग भयो परीरहेको पानी रोकियो सूर्यको सुन्तला रंग ले जमिनमा स्पर्श गर्न सफल भयो मेरो आँखा बादल पनी छर्लन्ग भयो । हामी तिनै भाई आ-आफ्नो बाटो लग्यौ ।
तपाइलाई अच्चम लाग्नसक्छ एकै पलट नभेटेको अपरिचितले आज पत्र लेखिराहेको छ । म तपाइलाई सुनाउन चाहन्छु मैले कसैका लागी लेखेको यो पहिलो पत्र हो तर पनी म तपाइलाई पहिलो पत्र कै रुपमा प्रष्टयाऊछू । आज भोली इमेलका कारण हस्तलिखित पत्र को चलन छैन त्यसैले मेरो हस्तलिखित पत्र लाई इमेलका मार्फत तपाईसम्म पुर्याउदैछु । आज तपाइलाई यो पत्र पठाउन कंप्यूटर आफै कॉपी , आफै कलम भयको छ र आफै हुलाकि पनि ! तर कंप्यूटरको पत्र कती कृतिम हुन्छ भन्ने अनुभूति तपाइको सम्बोधनमा लेखियका यी अक्षरहरुमा म अहिले पाईरहेको छु । त्येसैले म तपाइलाई यो अनुरोध गर्छु की तपाइ यी मेरा अक्षरहरुलाई बिश्वास गर्नु होला जती औलाले लेखियका शब्दमा बिश्वास दिनुहुन्छ त्येती नै बिश्वास दिलाउनुहोला , जती हस्तलिखित शब्दहरु आत्मीय संचार हुन्छन् त्येतिनै यी कृतिम अक्षर लाई पनि आत्मीय बनाउनु होला । म तपाई प्रति आभारी छु जसरी मेरा औला ले लेखियको पत्र लाई बिश्वास दियर आफ्नो बनाउनु भयो र यी कृतिम अक्षर लेखन आकर्षित गर्नु भयो । म तपाइलाई टेलीफोन पनि गर्न सक्थ्ये तर म आज अक्षरम पोखिन चाहेको छु , म आफु आफैमा लेखिन चाहेको छु , अक्षरमा ब्यक्त हुन चाहेकोछु । किन ? आख़िर म तपाइलाई पत्र नै किन लेखिरहेको छु ? म यती बेला तपाइसंग अपरिचिततामै घनिष्ट भईरहेको छु । म तपाइलाई देख्नासाथ , सुन्नासाथ चिमोटीयको छु । तपाइ एउटा अनुभब की खानी लाग्यो मलाई , जीवनको यती छोटो हिस्सामै पनि अनुभब र ज्ञान स्तिर , प्राज्ञ र मोहक भई सक्नु भएको छ । मेरो जिवनमा वात्सल्येको अभाब छ । स्नेह को अभव छ । पृतित्व र मातृत्वका अतिरिक्त मानिस चाहिदोरहेछ एउटा अभिभाबकिया छहारी । त्यों वात्सल्यको जहा उ स्वच्छन्द बिचरण गर्न सकोस । म देखिरहेछु माछापुछ्रे र अन्नपूर्ण को छहारी मुनि म बसेको डांडाको पश्चिम फेवा तालमा माझिहरू एका बिहानै ढुंगाको तुप्पोमा स्याहार गरिरहेका छन । उनिहरु हिमाल देखेर रमाएका होइनन उनिहरु आफ्नो ढुंगा को फलको आसमै झुंडीरहेका छन । तर उनीहरुलाई न्यानो भएको छ , भर छ त्यो हिमालको जहाँ घाम ठोकिएर उनिहरुतिर उज्यालो पोखियोस । तपाइ जसरी पत्रकारिता मा भरोसा गर्नु हुन्छ त्यसै गरी यी माझीहरु हिमालको आड़मा छन । हिमाल खुलेको छ र मौसम सफा छ । माझीहरु पनि मौसममा भर गर्छन भने उनिहरु त्यसको सुइको हिमाल हेरेर पाऊछन । मलाई त्यस्तै भईरहेछ, तपाईका लागी समाचार, मझिहरुका लागी ताल, किसानका लागी हिमाल र मेरा लागी तपाई ! समान धरोहरका रुपमा ।
तपाई जिन्दगीको घामछायामा यसरी पारखी भईसक्नु भएको छ, मैले सोचे हिमालमा घाम परेर हिंउ पग्लिरहेछ । घरी टल्किएको छ र घरी पानी दर्केर हिउं पग्लिरहेछ । घामपानीको सनातन ओहोरदोहोरिमा बेलाबेला सप्तरंगी इन्द्रेणी परीरहेछ । त्येस्तै हो तपाई दैनिक समाचार लेख्नुहुन्छ समाचारको बिषय उही हो तर आफ्नो मनोभावना अनुसार कहिले समाचारलाई गम्भिर, चिन्तित , र पुलंकित लेख्न सक्नुहुन्छ । मैले तपाईको समाचार उमँगले भरिएको देखन चाहे तपाईका पनि आफ्ना चिन्ता र पीर अनि आशा र भरोसा होलान त्येसैले यो पत्रले तपाईलाई कही कतै अस्वभाबिक बनाएमा म क्षमा मग्दछु ।
जसरी बाली सप्रेको बेला किसान दंग पर्छ र फल राम्रो नपाउदा पीर पनि गर्छ । त्येसरी नै मैले तपाईसंग भावना साटन पाऊदा आनन्द पाए । तपाईलाई सम्झेर पत्र लेखीरहडा मलाई न्यानो भएको छ तर मेरा पनि आफ्नै तनाव र समस्या छन, चासो र चिन्ता छन तपाईमा यो प्रशन उटन सक्छ म यो किन लेखीरहेको छु ? किनकी म उपत्यका बहिर छु उत्तर पश्चिमको अर्को उपत्यकामा छु । मलाई लागी रहेको छ कतै तपाईले मलाई अपत्यारिलो त ठानीरहनु भएको छैन ? किनभने तपाई का लागी म अपरिचित हु ................... म छक्क परी रहेको छु , तपाईलाई यसरी भेटेर म आफुलाई धेरै किसिमले प्रकट गर्न सकीरहेको छु । तपाईलाई म के ठानु म प्रेम मा परेको छु । मलाई कसै संग प्रेम भयको छ । म प्रेम मा परेको छु तर म आफैमा बिश्वास छैन । म उनिलाई मन खोल्न सकीरहेको छैन । उसलाई आफ्नो कुरा खोल्न मसंग आट छैन । म उसंग डराइरहेको छु । मानिस प्रेम मा किन डराउछ ? यस्तो बिधिकी म भागीरहेको छु । उसको अगाडी पर्न सकीरहेको छैन । किनभने आफ्नो प्रश्ताब प्रति उसको प्रतिक्रियामा म अहिले ढुक्क छैन । उसले हुदैना भनी भने ? उसले मलाई चहन्न भनी भने ? उसले मलाई प्रेम गर्दिन भनी भने ? म चिप्लिने छु , उस्किन नसक्ने गरी किनकी यो मेरो पहिलो गम्भिर प्रेम हो र म चाहन्न पहिलो प्रेम मै असफल बनू । म जीवन प्रतिको दृष्टिकोण फेर्न सक्ने छु । आफ्ना कमजोरीहरु प्रति म सन्धै ग्लानीले सडीरहनेछू । मेरो आत्म सम्मानमा ठेस लाग्नेछ र आत्म सम्मानबिहीन जिंदगी एउटा मूढो भन्ने ठान्छु म । तपाईले म लाई कस्तो घमन्डी भन्नु होला यती बेला म त्यही गरिरहेको छू । तर समस्या उस्तै छ , मैले मन पाराएकी केटी पनी कम छैन । उ सुन्दर छे , चलाख छे, बुद्दिमान छे, र मलाई लाग्छ उ म भन्दा घमन्डी पनी ! मलाई किनकिन उ संसार कै सुन्दर लाग्छे शरिरले मात्र होइन सोचाईले पनी । सरिरले मात्र भएको भए उ एउटा सेपिलो पहरा बन्थी तर सोचाईले पनी सुन्दर भएकी ले उ एउटा पारिलो पहाड़ हो । उसंगको प्रेम को अंकुरणले मलाई गजबको सुख दियको छ । मेरो सम्मुख हिमाल बिहानी घाममा मस्त नुहाई रहेको छ र मेरो आतको मयल पखाली छ । तपाई आफै भन्नुस म के गरु ?
म पूर्बी झ्यालको पर्दा तानेर मिर्मिरे देखि तपाई लाई देखन थालेको थिए, हिमालको काँधबाट सूर्य उदाउदाको क्षण मेरा आँखा तीरमिराए । घामको सुन्तला रंगले म पनी रंगिएहोला , त्यति खेर ठ्याक्क रातो र पहेलो मिश्रीत रंगले छोएका अक्षरमा मैले लेखेछु , म प्रेम मा परेको छू भनेर! म चकित छू प्रेम भन्ने शब्द लेखीरहेकै बेला सूर्यले झ्यालबाट मलाई च्याएको छ उ साक्षी बसेको छ , सूर्य लाई साक्षी राखेर म तपाईसामु आफ्नो मनको छांया उज्यालो पारिरहेको छू । यी अक्षरहरुमा तपाई सूर्यको स्पर्श पाउनुहुनेछ । मलाई तपाई संग पत्रमा भेट गराउन प्रकट हुनु भएका सूर्यदेव लाई नमस्कार गर्दछु ! संयोग हो मैले प्रेम गरेकी केटीलाई पहिलो पल्ट सूर्य डूबीरहेको बेला देखेको थिए । सूर्य डुब्दै गर्दा देखेकी केटीका सम्झनामा म सूर्य उदाउदै गर्दाको बेला यी शब्द उन्दैछु । म तपाईलाई साक्षी थापेर भन्दै छु म उसलाई प्रेम गर्छु, मेरो हृदयमा उ बास गरनेछे , पुर्ब पर्बतमा सूर्य उदाय सम्म र पश्चिम पर्बतमा सूर्य अस्ताएसम्म । हाम्रो चोला क्षणिक छ , यस्तो सोच्दा एउटा पर्बत बाट उदाउदै अर्को पर्बतमा सूर्य अस्तायकै अबधि जस्तो । जसरी सूर्यले हिमाललाई साक्षी राख्छ, त्यस्तै गरी म आफ्नो प्रेम को साक्षी तपाई लाई बनाउन चाहन्छु । किनभने मेरा लागी मैले अघिनै भनी सके , तपाई एउटा हिमाल हो । हिमाल सुन्दर छभने बिहान उत्तिनै न्यानो र उज्यालो हुन्छ । तपाई को कांधबाट उदाउने प्रेमले यो तपाई को सेपिलो ......... लाई पारिलो पहाड़ बनाउने छ । सेक्सपिएरले भने झै कबी होस , पागल वा प्रेमी उसका लागी यो चराचरमा संपूर्ण स्वच्छंदता छ । घामले रातो बनाइरहेको यो कॉपी मा मेरो औलाहरुले कलमलाई बेगवान बनाईरहेका छन । मेरो कलम को टुप्पो फुरफुर गरी रहेको छ र म तपाईलाई सम्झी रहेको छु । बिचित्र को संयोग छ म कताकता बाट तपाई सम्म पुग्नु , तपाईले मेरो बारेमा जान्न खोज्नु तर थाहा नपाउनु र भावनामा मात्रै सिमित हुनु । मानिस लाई केले डोरयौछ मलाई थाहा छैन । म साथी खोजी रहेको बेला तपाई सम्म पुग्नु र तपाई लाई साक्षी राखेर अहिले प्रेमको संसार चियाउनु । पत्रकारसंगको साईंनो बलियो हुदो रहेछ । किनभने मैले प्रेम गरेकी केटी संग मेरो जम्काभेट र आवतजावत पनी समाचार को कारण सम्भब भएको हो । उ पत्रकार नभएको भए ? मैले समाचार नलेखेको भए ? वा समाचार खोज्दै नहिनेको भए ? म यस बाट बन्चित हुदो रहेछु ।
ल ठीकै छ , म कुनै दिन तपाइलाई चिनाउला म सफल भए भने । तपाईनै पहिलो दर्शक हुनुहुने छ हाम्रो सम्बन्धको । लाग्छ ती तपाईले स्याहार गरीरहेका भावना ती लेख अनि ती तपाईका रचना म सोच्छु की यो एउटा सींगो संसार हो त्यों सबै संसार एसैमा अडिएको छ म झुकिन्छु पनि स्वर्गको एक टुक्रा खुत्रुक्क तपाईको मस्तिष्कमा त झरेको छैन एउटा ब्यक्तिमा त्यों सम्भब छैन तर तपाईको भावना मा त्यों यथार्त भएको छ ।
अंतत : म टाढा भए पनि मेरो पत्र तपाई को कोठामा पुग्ने छ । म तपाई सामु उपस्थिति हुन सकिरहेको छैन तर बारबार मेरा अक्षरहरुले त्यों प्रिय संसारमा उपस्थिति जनाइरहेका छन । म सोच्छु , म लेखक हूँ भने लेखाइको नियति पुस्तकहरुमा जीवित रहनु हो । मेरो पुस्तकको त्यों गन्तब्य हो तर नसम्झनु म लेखक हुं ! एक औला ले प्रेम लेखिन्न , मैले उसको परीक्षा लिन बांकी छ । र म उकहा पुग्नै बांकी छ , मैले उसलाई चोर्न बांकी छ मैले उसलाई चोर्न सके भने सबै भन्दा पहिला म तपाई लाई चिनाउने छु । अहिले लाई के मात्रै बुझ्नुस भने त्यों केटी ठ्याक्कइ स्वर्गबाट झरेकी अप्सरा जस्तै ! अनुहार , आकार, बानी र बेहोरा सबैले !!!!!!
हेरी रहे एकोहोरो पराई संग हास्दै थियौं
झर्न थाल्यो आँशु मेरो अन्तै साइनो गास्दै थियौ ।
तिम्रै बिन्ती स्वुकर्दथे सैयौ जंघार संगै तरौ
अनयसै बिना निम्तो पराई सिंदूर टास्दै थियौ ।
मान्छे नै हो भूल भय क्षमा त पाउनु पर्ने
थाहै नदीइ चोखो नाता आबेसैमा नास्दै थियौ ।
आज मैले चोट पाय अर्काले नि पाउन सक्छ
के थाहा पराईको नि मेरो जस्तै जीवन तिम्ले नास्दै थियौ !!!!
"प्रतिभा"
हाँसो,खुशी,विश्वास झिकौं मनभित्रको थैलोबाट
शोक, पीडा टाढै राखौं जिन्दगीको दैलोबाट ।
दु:ख पाले दुःखै हुन्छ, सुख पाले सुखै हुन्छ
जस्तो पानी राखेको छ उस्तै आउँछ घैलोबाट ।
आफू हाँसे अरू हाँस्लान्, रोए एक्लो हुनुपर्छ
निद्रामात्र बिग्रने छ बिना-तिहार भैलोबाट ।
चित्त शुद्घ राख्नु पर्छ, विचार सफा हुनु पर्छ
जति सक्यो परै बसौं संसारको मैलोबाट ।
"प्रतिभा"
हुनेलाई रातबिरात निद्रा खोस्ने सुन बेईमान,
भारियाको नांगो शरीर पिल्साई दिने नून बेईमान।
रंग संगै मुस्कुराउछ फूल फुल्दा माया पनि,
याद खुल्दा अझ धेरै बहकाउने जून बेईमान।
युद्द लड़ने मैदानको कथै बेग्लै मित्र धल्दा ,
मित्र प्रेममा गोली ठोक्न उस्काउने खून बेईमान ।
बाबु चंहिको षड्यन्त्र छोरा चंहिको गुंडागर्दी ,
बाको देशमा नेता पोस्ने बिदेशिको गुन बेईमान ।
गाउमा बिग्र्या तै भ ट्टी ले शहर बिग्र्या बार डिस्को ,
पिउदा पिउदै झस्काई दिने बांसुरी को धुन बेईमान ।।।
दिउशो फ़ोन गर्दा मैले स्वेच अफ गर्यौ किन
साँझ पख यता नआई कतै पनी जदैनथ्यौ
दिउशो फ़ोन गर्दा मैले स्वेच अफ गर्यौ किन
